OJCOWIE OBLACI - OMI

HISTORIA ZGROMADZENIA MISJONARZY OBLATOW MARYI NIEPOKALANEJ

 

                                                 Z a ł o ż y c i e l

    Eugeniusz Karol Józef de Mazenod urodził się w szlacheckiej rodzinie 1 sierpnia 1782 roku w Aix-en-Provence we Francji, jako syn Karola Antoniego i Marii Róży Joannis. Chęć przyjścia z pomocą Kościołowi Chrystusa, który przez rewolucję został okrutnie spustoszony i zhańbiony był jednym z powodów wstąpienia w 1808 r., wbrew woli rodziny, do Seminarium Duchownego św. Sulpicjusza w Paryżu. Po otrzymaniu święceń kapłańskich, których udzielił mu w katedrze w Amiens bp Demandolx, dnia 21 grudnia 1811 r., rozpoczął działalność w rodzinnym Aix, koncentrując się na pracy wśród najuboższych, młodzieży i więźniów. Pragnąc głosić misje ludowe oraz odbudować zniszczone przez rewolucję życie zakonne założył zgromadzenie oblatow.

    W 1823 został wikariuszem generalnym bpa Fortunata de Mazenod (stryja Eugeniusza), a 14 października 1832 otrzymał w Rzymie sakrę biskupią (stolica tytularna: Ikosja, Tunis) z pozwoleniem przebywania w Marsylii. Był to jeden z elementów zmagania się Stolicy Apostolskiej i rządu francuskiego o niezależność w wydawaniu decyzji kościelnych. Rząd francuski bowiem postanowił znieść biskupstwo w Marsylii zaraz po śmierci bpa Fortunatade Mazenod. Stał na stanowisku, że żaden obywatel francuski nie może być mianowany biskupem bez jego zgody. Natomiast Stolica Apostolska uważała, że to odnosi się tylko do nominacji we Francji, a nie na terenach misyjnych. Pragnąc rozwiązać ten konflikt bp de Mazenod wystosował list do króla, w którym uznał jego władzę, a ten mianował go 24 grudnia 1837 ordynariuszem marsylskim. Eugeniusz de Mazenod przez 50 lat ofiarnie służył Kościołowi, najpierw jako misjonarz, potem wikariusz generalny i biskup. Odnowił diecezję marsylską, tworzył nowe parafie, budował świątynie i kaplice, a przede wszystkim służył najbiedniejszym, starając się w każdej sytuacji być jak najbliżej ludu Bożego. Jako biskup nie wahał się udzielać sakramentów odwiedzając biednych ludzi w domach czy też ofiarnie służyć chorym podczas epidemii cholery. Od początku czcił Maryję przede wszystkim jako Matkę Odkupiciela, stojącą pod krzyżem Matkę Miłosierdzia. Maryja była dla niego zawsze wzorem i ostoją działalności misjonarskiej przez całe życie. Ufał Jej też w chwili śmierci, umierając z modlitwą do Niej na ustach. Zmarł 21 maja 1861 w Marsylii. W 1975 został beatyfikowany przez papieża Pawła VI, a 3 grudnia 1995 r., w liturgiczne święto św. Franciszka Ksawerego, patrona misji, Ojciec Święty Jan Paweł II ogłosił go nowym świętym Kościoła.

 

                                  

                               P o w s t a n i e  Z g r o m a d z e n i a

    Założenie Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej to dzieło życia św. Eugeniusza de Mazenod, który zaniepokojony sytuacją Kościoła we Francji, pragnąc odbudować zniszczone przez rewolucję dzieło ewangelizacji Prowansji, zebrał wokół siebie kilku kapłanów i zamieszkał z nimi w na poł zniszczonym klasztorze sióstr karmelitanek w Aix-en-Provence. Za początek zgromadzenia uznaje się dzień 25 stycznia 1816 roku, kiedy to ks. Eugeniusz de Mazenod z ks. Henrykiem Tempier podpisali petycję do władz diecezji o pozwolenie na założenie Misji Prowansji, której członkowie będą żyli razem. Trzech z pięciu rozpoczęło w tym dniu życie wspólnotowe. „Misjonarze Prowansji”, bo tak nazywano księży zgromadzonych wokoł założyciela, rozpoczęli dzieło ewangelizacji południowej Francji, głosząc słowo Boże po wsiach i miasteczkach.

    W dniu 17 lutego 1826 roku papież Leon XII zatwierdził Zgromadzenie, nadając mu nazwę Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej (Congregatio Missionariorum Oblatorum Sanctissimae et Immaculatae Virginis Mariae – OMI). Zgromadzenie rozwijało się szybko. Powstało kilkanaście domów zakonnych we Francji, a w 1841 w Anglii i Irlandii. W tym samym roku rozpoczęła się wielka epopea oblacka w Kanadzie i USA, a historia Kościoła w Kanadzie utożsamia się niemal z tamtejszą historią Zgromadzenia. Heroiczna praca misyjna kapłanów i braci zakonnych wśród drwali kanadyjskich, Indian i Eskimosów dała podstawę do określenia oblatów przez Piusa XI jako „specjalistów od misji trudnych”. Po śmierci założyciela nastąpił dalszy prężny rozwój zgromadzenia na wszystkich kontynentach.

 

                             

                                   O b l a c i  w  P o l s c e

    Pierwszym polskim oblatem był Jan Wilhelm Kulawy, który wstąpił do junioratu oblackiego w Valkenburgu i złożył jako pierwszy Polak śluby wieczyste 15 sierpnia 1894 roku. Do Polski pierwsi oblaci (Jan Kulawy, Paweł Czakaj, Jan Nawrat, Jan Pawołek, Franciszek Kosian) przybyli w 1920 roku, kiedy to Administracja Generalna odłączyła dom w Krotoszynie Wielkopolskim od prowincji niemieckiej i został tam otwarty juniorat. W roku następnym został założony nowicjat w pokarmelitańskim klasztorze w Markowicach na Kujawach. W dniu 17 lutego 1922 r. superior generalny abp Dontenwill powołał do życia Wikariat Generalny, który 13 czerwca 1925 Wikariat podniesiono do rangi Prowincji.

    Dom w Krotoszynie okazał się za mały więc utworzono drugi juniorat w Lublińcu (1922) oraz dwa scholastykaty: w Chumiętkach (1923) i w Obrze (1926). W 1927 powstał dom prowincja lny w Poznaniu oraz objęto parafię w miejscu pielgrzymkowym w Kodniu, a w 1936 dawny klasztor benedyktyński na Świętym Krzyżu i rozpoczęto budowę nowego domu w Katowicach. Najcenniejszym skarbem oblackim na Świętym Krzyżu jest relikwia Krzyża Chrystusowego, ktorą przywiózł do Polski w XI wieku królewicz węgierski św. Emeryk. Od tej relikwi wziął nazwę klasztor i cały łańcuch Gór Świętokrzyskich.

 

 

 

                                 POSTACIE HISTORYCZNE KSZTAŁCĄCE SIĘ W CHUMIĘTKACH

     BRZEZINA Karol, kapłan Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej (oblat); ur. 20 stycznia 1905 w Radzionkowie na Śląsku, zm. 25 września 1976 w Brukseli, syn Bernarda i Julianny z domu Renka. Wykształcenie: studia filozoficzne w Chumiętkach 1925-1930, teologiczne w Lublińcu 1927–1930 i Obrze1930–1931, doktorat z filozofii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie 1937. Święcenia kapłańskie: 22 czerwca 1925 w Warszawie.

    Superior Niższego Seminarium Duchownego w Lublińcu 1937–1939; przełożony kleryków polskich w Rzymie, a następnie Roviano i Cineto 1940; profesor Seminarium Duchownego w Notre Dame de Lumieres k. Awinionu (Francja) 1940; kapelan Delegatury Polskiego Czerwonego Krzyża w Perpignan (Francja) pracujący głownie na terenie obozów dla internowanych w Rivesaltes, Argeles-sur-Mer i Agde 1940–1942; kapelan w polskim sanatorium w Hauteville1942; duszpasterz Polaków i organizator polskiego szkolnictwa w Nicei 1942–1944; kapelan w schronisku polskim w Wic s/ Cere 1944; kapelan (kapitan) Polskiej Marynarki Wojennej w Wielkiej Brytanii 1944–1948; superior polskiego dystryktu oblackiego w Wielkiej Brytanii 1946–1947; proboszcz parafii polskiej i moderator generalny Bractw Żywego Rożańca w Brukseli (m.in. wydawca „Biuletynu Bractwa Rożańcowego” i organizator dorocznych pielgrzymek do Banneux) 1948–1976. Lit.: Archiwum o. Jozefa Pielorza OMI (Belgia); Maluty A.: Śp. Ks. dr Karol Brzezina, „Narodowiec” (Lens) z 6 października 1976

 

 

    CZAJKA Kazimierz, kapłan Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej (oblat); ur. 18 stycznia 1915 w Kobiernie k. Krotoszyna, zm. 1 stycznia 1984 w Morteaux-Couliboeuf (Calvados, Francja), syn Pawła i Agnieszki z domu Olender. Wykształcenie: studia filozoficzne w Chumiętkach 1935.1937, a teologiczne w Obrze 1937 oraz Notre Dame de Lumieres (Francja) 1940.1941. święcenia kapłańskie: 23 lutego 1941 w Notre Dame de Lumieres (Francja). W czasie II wojny światowej duszpasterz polonijny, m.in. w Voiron, Uriage-les-Bains, Villars de Lans (wychowawca młodzieży w polskim gimnazjum) 1941.1944.

    W 1944 aresztowany i skazany na karę śmierci (uratowany przez armię aliancką). Po wojnie duszpasterz w Potigny, Marles-les-Mines, Calonne-Ricouart (Francja) i Charleroi (Belgia) 1945.1957. Proboszcz polskiej parafii w Lens (obejmującej również kościół. w Loos-en-Gohelle) 1957.1980; duszpasterz polonijny w La Ferte-sous-Jouarre 1980.1984. Inicjator i organizator budowy polskiego kościoła. „Millenium” w Lens (poświęconego w 1967). Wieloletni kapelan Kongresu Polonii Francuskiej i Związku Sokołów Polskich we Francji. Lit.: Pielorz J.: Martyrologium polskich oblatów 1939.1945, Poznań 2005.

 

 

     JAREK Bernard, kapłan Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej (oblat); ur. 29 czerwca 1913 w Łaziskach Górnych (pow. pszczyński), zm. 26 grudnia 1990 w Calonne-Ricouart (Francja), syn Franciszka i Emilii z domu Pomykoł. Wykształcenie: studia filozoficzno-teologiczne w Obrze i Chumiętkach, oraz w Notre Dame de Lumieres (Francja). Święcenia kapłańskie: 23 lutego 1941 w Notre Dame de Lumieres (Francja). Duszpasterz w: Marsylii 1941–1942, Caen-Biver 1942–1950, Dourges 1950–1977, Marles les Mines 1977–1990. Cere-monie pogrzebowe odbyły się w kościele św. Stanisława w Marles les Mines i na cmentarzu w Vaudricourt z udziałem chórów Millenium i Moniuszko. Lit. Arch. IRB

 

 

     PRZYBYŁA Stanisław, OMI (1907-1974), wykładowca historii Kościoła i patrologii. Urodził się 21 kwietnia 1907 w Biedaszkach-Folwarku k. Kępna w rodzinie Piotra i Joanny z d. Kawula. Naukę w zakresie szkoły średniej odbył w Małym Seminarium Duchownym Ojców Oblatów w Lublińcu i w Chumiętkach w latach 1922-1926. Kanoniczny nowicjat rozpoczął w 1926 roku w Markowicach na Kujawach, a pierwsze śluby zakonne złożył 15 sierpnia 1927. Po nowicjacie dalszą formację zakonną oraz studia teologiczne odbywał w Rzymie w Międzynarodowym Scholastykacie Oblatów Maryi Niepokalanej. Tam złożył śluby wieczyste 15 sierpnia 1930 oraz otrzymał święcenia kapłańskie 26 czerwca 1932. Również w 1932 roku obronił doktorat z filozofii. Nie powrócił jednak na stałe do Polski kontynuując dalsze studia w Irlandii.

    Dopiero w 1937 roku rozpoczął pracę dydaktyczną jako profesor i wychowawca w Chumiętkach. Po wojnie uczył w reaktywowanym Małym Seminarium w Lublińcu (1946-1950), a od 1950 roku do śmierci był wykładowcą w Wyższym Seminarium Duchownym Oblatów w Obrze. Wykładał historię Kościoła, patrologię, pedagogikę i sztukę sakralną. Zmarł w szpitalu w Poznaniu 23 września 1974. Został pochowany na cmentarzu oblackim w Obrze.


    WRODARCZYK Ludwik, OMI (1907-1943), męczennik. Urodził się 25 sierpnia 1907 w Radzionkowie. W 1921 roku po ukończeniu szkoły powszechnej wstąpił do Małego Seminarium w Krotoszynie prowadzonego przez oblatów. Następnie kontynuował naukę w Lublińcu i Chumiętkach, gdzie w 1926 roku zdał maturę. Wstąpił do nowicjatu oblatów w Markowicach. 15 sierpnia 1926 złożył pierwsze śluby zakonne. Święcenia kapłańskie otrzymał 10 czerwca 1933 w Obrze. Po święceniach kapłańskich pracował jako wikariusz, katecheta i ekonom w parafii Matki Boskiej w Kodniu nad Bugiem (1934-1936), ekonom parafii w Markowicach (1936-1939), administrator parafii w Okopach (1939-1943). Zginął śmiercią męczeńską przepiłowany piłą przez kobiety ukraińskie 6 grudnia 1943.

    Uhonorowany pośmiertnie orderem „Sprawiedliwy wśród narodów” przez Instytut Yad Vashem za ratowanie Żydów prześladowanych w latach okupacji hitlerowskiej (20 wrzesień 2000). Gimnazjum w Radzionkowie otrzymało w o. Ludwiku Wrodarczyku swego patrona. W archidiecezji katowickiej rozpoczął się wstępny proces beatyfikacyjny o. Ludwika. W ramach obchodów 70. rocznicy Tragedii Wołyńskiej Ukraińska Konferencja Biskupia poparła podjęcie starań o rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego ks. Ludwika Wrodarczyka. Decyzja w tej sprawie zapadła na 41. plenarnym posiedzeniu episkopatu w Berdyczowie w dniach 16-18 kwietnia 2013.

 

   

    HYLLA Antoni, OMI (1913-1989), duszpasterz polonijny. Urodził się 25 maja 1913 w Trębaczowie. W 1927 roku wstąpił do Niższego Seminarium Duchownego prowadzonego przez oblatów. W latach 1927-28 przebywał w Chumiętkach, a w latach i 1928-33 w Lublińcu. Nowicjat w zgromadzeniu oblatów rozpoczął 14 sierpnia 1933. Pierwsze śluby czasowe złożył 15 sierpnia 1934 w Markowicach, a śluby wieczyste 15 sierpnia 1937 w Obrze. Podjął studia teologiczne (Obra 1934-1939). Święcenia kapłańskie otrzymał w Obrze 18 czerwca 1939. W czasie II wojny światowej został powołany do wojska niemieckiego jako sanitariusz. Po wojnie, w 1947 roku, przełożeni skierowali go do pracy duszpasterskiej wśród Polonii w Kanadzie. Pracował przy parafii św. Kazimierza w Toronto. Zmarł w Toronto 29 stycznia 1989. Pochowany na cmentarzu w mieście Winnipeg.

 

             SCHMIDT Paweł, OMI (1913-1983), proboszcz w Lubomi Urodził się 3 stycznia 1913 roku w Nowej Wsi Książęcej. Był synem Augustyna i Marii z domu Lenart. Po ukończeniu szkoły powszechnej wstąpił do Zgromadzenia Księży Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. W latach 1927-1928 uczył się w Niższym Seminarium Duchownym w Chumiętkach. Naukę kontynuował w Niższym Seminarium Duchownym w Lublińcu, gdzie w 1933 roku zdał egzamin dojrzałości. Po maturze w sierpniu 1933 roku rozpoczął nowicjat w Markowicach koło Inowrocławia i złożył tam pierwsze śluby zakonne. W latach 1934-1939 studiował filozofię i teologię w Wyższym Seminarium Duchownym Misjonarzy Oblatów w Obrze. W sierpniu 1937 roku złożył śluby wieczyste. Święcenia kapłańskie przyjął 18 czerwca 1939 roku w Obrze z rąk bpa Walentego Dymka.

    W latach 1940-1941 uzupełniał studia teologiczne we Wrocławiu. Od 1941 roku przebywał na Zaolziu. Po zakończeniu II wojny światowej w latach 1945-1952 administrował parafią Podzamcze w archidiecezji poznańskiej. Następnie przebywał krótko w Konstantynowie Łódzkim. W październiku 1951 roku zwrócił się do bpa Stanisława Adamskiego z prośbą o przyjęcie do duszpasterstwa w diecezji katowickiej. Na przejście do pracy w diecezji i opuszczenie Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów otrzymał zezwolenie swoich przełożonych zakonnych. W listopadzie 1952 roku został skierowany na zastępstwo duszpasterskie do parafii Wniebowzięcia NMP w Olszynie. Następnie jako wikariusz pracował w parafiach: św. Antoniego w Rybniku i Wszystkich Świętych w Pszczynie. W 1955 roku zdał egzamin proboszczowski. Po grudniu 1956 roku, po powrocie z wygnania biskupów katowickich, został oficjalnie inkardynowany do diecezji katowickiej. W latach 1958-1961 był kapelanem szpitali leżących na terenie parafii: św. Jadwigi i św. Barbary w Chorzowie. W listopadzie 1961 roku został mianowany proboszczem w parafii św. Marii Magdaleny w Lubomi. W wrześniu 1982 roku przeszedł w stan spoczynku, ale jako emeryt-rezydent mieszkał nadal na probostwie w Lubomi. Zmarł 22 grudnia 1983 roku w Kędzierzynie. Został pochowany w Lubomi.   

 

 

                                  NASI OBLACI w CHUMIĘTKACH

                Historia Domu Oblackiego w Chumiętkach - Parafia Krobia


    W dniu 21 marca 1922 r. zebrał się po raz pierwszy zarząd powstającej na ziemiach polskich gałęzi Zgromadzenia zakonnego Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Postanowiono utworzyć własne seminarium duchowne w Chumiętkach, by kształcić przyszłych misjonarzy. 15 sierpnia tego samego roku w innym klasztorze w Markowicach na Kujawach 5 kandydatów, po odbyciu rocznego nowicjatu miało złożyć pierwsze śluby zakonne. Sprawa dalszego ich kształcenia była bardzo ważna.

    Opatrzność Boża przyszła nam z pomocą. W Krotoszynie – gdzie miały swą siedzibę władze zakonne – zjawiła się w dniu posiedzenia zarządu prowincji delegacja miasta Krobi gotowa ofiarować Misjonarzom Oblatom poniecki majątek w pobliskich Chumiętkach. W jego skład wchodził dom mieszkalny oraz kilka mórg dobrej ziemi. Ponieważ obiekt nadawał się do rozbudowy, ofertę przyjęto.

    Już w maju 1922 roku o. Franciszek Kowalski, wikariusz prowincja lny, zamieszkał u Sióstr Elżbietanek w Krobi, aby czuwać nad rozbudowa klasztoru w Chumiętkach. Nadbudowano drugie Pietro, a wejście główne postanowiono umieścić od ulicy.

    14 września 1922 roku przyjechali Ojcowie Paweł Kulawy i Jan Pawołek tworząc w ten sposób pierwszą wspólnotę zakonną w Chumiętkach. Pierwszym przełożonym został o. Franciszek Kowalski. Ponieważ dom nie był jeszcze w pełni gotowy, zamieszkano w letniej rezydencji ks. Kard. Edmunda Dolbora w Krobi, a kleryków wysłano do seminarium w Belgii.

    26 lipca 1923 roku nowy dom zakonny w Chumiętkach został uroczyście poświecony przez przełożonego generalnego z Rzymu ks. arcybiskupa Augustina Dontenwilla. Pierwszą mszę świętą sprawował w kaplicy zakonnej o. Paweł Kulawy dnia 12 sierpnia 1923 r. Wkrótce klasztor w Chumiętkach zapełnił się nowymi polskimi klerykami przybywającymi z różnych części Europy, gdzie dotychczas odbywali swoje studia. Umieszczono tu 22 uczniów najniższej klasy Niższego Seminarium Duchownego z Lublińca. Miejscowi Ojcowie oprócz pracy misjonarsko-rekolekcyjnej wydawali miesięcznik „OBLAT NIEPOKALANEJ” pod redakcją o. Jana Pawołka, przełożonego klasztoru w latach 1927-1931. W klasztorze oprócz Ojców i kleryków przebywało tez wielu braci zakonnych, którzy swoją cichą pracą dawali świadectwo Chrystusowi i Niepokalanej.

    Od 1931 roku klasztor w Chumiętkach staje się siedzibą wydziału filozoficznego Wyższego Seminarium Duchownego. Po raz pierwszy w swej historii Chumiętki posiadały wyższą uczelnię!. Przełożonym domu zostaje o. Jan Górecki. A po nim o. Kazimierz Józefowicz.

    Po wyzwoleniu bracia Duda i Pień zabrali się do uporządkowania klasztoru, do którego w marcu 1945 r. przybył o. Władysław Szymurski. Dokonał poświecenia kaplicy, oraz rozpoczął prowadzenie wykładów filozofii i teologii dla naszych kleryków. W grudniu 1945 roku klerycy przechodzą do Obry k/ Wolsztyna, a Chumiętki ponownie stają się domem rekolekcyjnym, gdzie pracuje dwóch – trzech ojców, a kilku braci zajmuje się gospodarstwem i ogrodem.

    W 1948 roku przełożonym klasztoru został o. Jerzy Joniec. We wrześniu 1948 rozpoczyna naukę 29 uczniów Niższego Seminarium Duchownego, a rok później w 1949 jest ich już 50. Ten dynamiczny rozwój przerywa ingerencja władz państwowych. Dnia 27 kwietnia 1950 roku władze bezpieczeństwa zajęły klasztor, a zakonnikom pozostawiły tylko kilka pomieszczeń oraz kaplicę. Przejęty klasztor przeznaczono na Dom Pomocy Społecznej dla ludzi opuszczonych i steranych wiekiem. Wśród nich swoją posługę duchowną pełnili ojcowie: Szczepan Całujek, Ścibek, Wacław Skibniewski, Władysław Świderski, Józef Kubiaczyk, o. Jan, Augustyn Matysek i obecnie Czesław Motak

    Dobrze jest znać historię domu w którym się tak dużo działo, w którym się mieszka, wiedzieć, ze te mury są niemym świadkiem modlitwy, cichej pracy zakonników oraz rozgrywających się tu dramatów.

    Nastały nowe czasy. Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów postanowiło, ze nie będzie starać się o zwrot majątku, zabudowań i pola. To wszystko, co jest niech nadal służy człowiekowi. Zwłaszcza choremu, przygniecionemu ciężarem lat, trudów. Niech dobry Bóg sprawi, by jak najwięcej Pensjonariuszy znalazło w tych murach radość, ciszę i spokój. Aby dzięki wytężonej pracy ojców Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej wielu zostało zbawionych.

 

 

 


 


 

 

Stronę odwiedziło 3227099 osób.
realizacja 2011: studio fabryka